Enerji ve Yağ Dengesinde Fiziksel Aktivite

Fiziksel Aktiviteyle Denge!

Geleneksel anlayış, fiziksel aktivitenin obezitenin önlenmesinde ve enerji harcanması üzerindeki etkilerine odaklanılmasının hesaba katılmasıdır.Teorik olarak enerji harcamasıyla ilişkili fiziksel aktivitenin azalması, pozitif enerji dengesi ve kilo kazanımı için risk gösterir. Vücuttaki enerji açığıyla uyum içerisinde olan egzersizden önce ve egzersiz sırasında fazla kalorinin harcanması mutlaka doğal bir sonuç olarak önerilir. Bununla birlikte, ortaya çıkan en son veriler potansiyel olarak hatalı gibidir. King ve arkadaşları, egzersiz sonrası yüksek yağlı diyetin bulimik etkisinin, egzersiz süresince ve egzersiz sonrası durumlarda gereğinden fazla harcanan enerjiyi tamamen telafi edebileceğini gösteren çalışmalar yapmışlardır. Bu gözlem egzersiz uyarıcısının enerji maliyeti üzerinde önemli olan tek odak noktası olmaması hakkında ipucu verir.

Fiziksel aktivite potansiyeli, enerji ve yağ dengesini etkiler, ayrıca enerji alımı ve harcanmasının, ya da tam tersinin, eşleştirilmesini kolaylaştırıcı sürecin düzenlenmesini belirli bir biçimde etkileme yeteneği vardır.

Antrenmanlı insanlar genelde, antrenmansız insanlarla mukayese edildiğinde katekolaminlere daha büyük yağ hücreleriyle cevap verirler. Deneysel kanıtlar ayrıca, verilen serbest yağ asitleri için egzersiz süresince lipit kullanımının antrenmanlı insanlarda antrenmansız insanlardan daha büyük olduğunu gösterir.

Sonuçlardaki bu tezatlık, dolaşan serbest yağ asit düzeyinin artmasına rağmen zayıf kontrollerle karşılaştırıldığında egzersiz süresince yağ oksidasyonunun indirgenmesiyle karakterize eskiden obez olan bireylerden elde edilmiştir.

En son alınan deneysel veriler, verilen adipoz doku düzeyi için antrenmanlı insanlarda leptin düzeyinin azaldığını gösterir. Bu hormonun termogenezisi desteklediği ve sempatik canlandırma yaptığı bilindiğinden beri, antrenmanın leptinin enerji metabolizmasındaki hassasiyetini artırdığı sonucunu çıkarırız.

Özetle; bu gözlemler, aerobik fiziksel aktivite gibi enerji ve yağ dengesinin bazı bileşenlerinin düzenlenebilmesi, düzenli fiziksel aktivite yapan bireylerde, sedanter bireylerden daha verimlidir. Daha çok pratik yapılan dönemlerde, termogenezisin yükseltme yeteneğinden yansıyan bu verim, substrat eğimlerini ve/ veya hormon düzeylerini indirgeyen oksidasyon ve lipit metabolizması kadar iyidir .

Bazı araştırmacılar, yağ oksidasyonunun kilo kaybından sonra zayıfladığını bildirmişlerdir. Yağ oksidasyonu, vücutta bulunan yağ oranı ile doğru orantılı olmasına rağmen; Larson ve ark. , postobez deneklerde %30 yağ diyeti yapıldığında (kilo vermemiş yağsız (kontrol grubuna) kıyasla daha az yağ oksidasyonu olduğunu görmüşlerdir.

Yağ oksidasyonundaki azalma, kilo veren kişileri kilo almaya daha açık hale getirerek pozitif bir yağ dengesi sağlaması açısından önemli olabilir. Fiziksel aktivitenin artırılması, toplam yağ oksidasyonunu artırmak için iyi bir yöntemdir ve kilo kaybıyla ortaya çıkan yağ oksidasyonu bozukluklarını kısmen dengeleyebilir .